ode to the ro

Pilit tinatakpan
Pumanaw na hagikgik
‘Di sadiyang naitapon
Balot ng belong itim

Tulirong mga mata
Ipinako sa tabi
Sa lilang yelo
Pilit hinahanapan ng init

Ulirat na walang maliw na tumatakbo
Yakap sa balabal na hindi alam kung kailan huhubarin
(Gusto nga bang hubarin, bangkay na payaso?)
Lumilipad sa kahapon
At sa mga maaring sana naging

Umaasang magising sa isang katotohanan
Na kaya mo nang yakapin.

just when i was leaving the salon

Yeah, I feel the same way.

one time big time (bago pumunta sa up fair)

Mahal kita.

At kahit ilang ulit, ilang tanong, pagbalibaligatrin man nila ako eh yan lang masasabi ko.

Mahal kita.

Ang kulit kung pano tayo nagkakilala. Pano nagkita. pano naging.. ganito.

Mahal kita.

Hindi ko alam kung kailan naging ganito ang situasyon. hindi ko alam kung titigil ako sa pagiging ganito. Hindi ko alam kung tadhana nga bang matatawag o sadiyang napaglaruan lang ng panahon, ng situasyon, o ni Bathala. Pero ito, pinaniniwalaan ko ito..

Mahal kita.

At kahit ilan pa siguro ang mag-rebuke sa'kin na hindi ko naman talaga naiintindihan kung bakit, ito lang ang masasabi ko at ito pa rin ang paulit-ulit na sasabihin ko.

Mahal kita.

Ganu'n ka-simple. Ganu'n kadali.

Ganu'n nga ba?

Kaya lang naman nagiging komplikado ang mga bagay bagay eh dahil rin do'n.. Dahil kung hindi kita mahal, kung ano-ano na siguro nagawa ko. Simple lang siguro ang mga bagay-bagay.

Mahal kita.

Pero malamang mas mahal ko Siya.

Mas mahal mo rin Siya.

At isa iyon sa mga dahilan kung bakit hahayaan ko ang sarili ko na mahalin ka.

musings of a (non-)cigarette smoking (wo)man

It's already 2 in the morning. I'm frigging awake. Parasitology class starts at 7. Now I'm just another mindless zombie lulled to wake. I hate this. I hate wanting to want to sleep. I hate having to have to sleep.

Darn it.

Jan 17, '07 11:01 PM

Grab my wrist and slit it there
Took Your blood, did not let it stare
Made it shout
Allow I feel
I’ll guard my heart
Purify for Thee
Do the lead and see me through
Drain me down
Clean me up
Stitch me, please, once more anew.

Jan 17, '07 12:50 PM

All hallucinations let them cease,
For darkest music is lull to my ear.
Whatever is true, allow it to un-blind me.
The dance of tragedy seems poetic, You see.
Spare me again from the lion’s den,
Return my breath, for this I can’t bear.
Once more my death here I lay,
Push me forth away that lovely grave.

laiya

Akala mo ba'y madali na lisanin ka?
Akala mo ba'y iniwanan kita nang ganun ganun na lang?
Nang basta basta na lamang?

Grabe naman.

Sana man lamang ay sumagi nang kahit isang segundo sa isip mo na nahirapan ako.

Na nahihirapan pa rin ako.

Ang huling lingon na iyon..
Akala mo ba'y kinalimutan na kita?
Na madaling kalimutan ka?
Na madali ang lahat nang ito?
Ako'y patuloy na binibigahin mo.

Patuloy akong hinahabol nang ala-ala mo.
Patuloy kang tumatakbo sa isipan ko.
Sa panaginip ko,
Maging sa realidad ko.
Ni hindi ko na nga yata alam kung sa realidad nga ba tayo nagkita.

Ngunit..

Oo.

Tama.

Iyon nga pala ang tatlong araw ng realidad na pinakatatangi ko.
Pa’no ko nga ba makalilimutan?

Siguro nga.

Ang lahat kasi ay mistulang pangarap na nagkatotoo nang tatlong araw.
At kalian pa kaya na ika’y muling makakasama?
Sobrang nagsusumamo ako na makapiling kang muli.
Na ika’y makaulayaw.
Sa ilalim ni Luna..
Maging sa ilalim ng tirik na araw.
Sa mga oras na ito ay iyon lang ang batid ko.
Iyon lamang ang tanging hangarin ko.
Lunod pa rin ako sa'yo, Batangas..
Lunod pa rin ako sa'yo.

Monday, October 9, 2006

Me: Uhmm, Death? Can you please stop
embracing me? Thanks.

Death: Oh.. Sorry. Am I choking you?

Me: I guess you're supposed to do that. You're
Death, remember?

Death: Oh yeah. Sorry.

Me: No prob. I hope you won't mind moving away
too.

Death: Sorry. Ok. Am I too close? Sorry.

Me: You're always saying sorry. You're starting to
annoy me.

Death: Am I? Err.. Sorry. Oh shucks. Sorry again.
Argh. Sorry.

Me: And why do you keep on apologizing?

Death: Sor.. Err..

Me: You aren't supposed to be polite, right?

Death: . . .

Death: How should someone like me if I'm not?

Me: Are we supposed to like you?

Death: Don't you?

Me: . . .

Death: Darn it. I knew it wasn't working.

Me: You're tricking me again.

Death: Nahh.. That's just how I am. If I won't lure
you to my empty space.. Is there a filled space?
Well, anyway, if I won't tempt you to like me, then I
wouldn't be Death at all.

Me: You've got a point.

Death: Coffee?

Me: Sure. Wait..

Death: I prefer coco. Caffeine's bad for my neurons
and axons and dendrites. And add peanut butter.
Thanks.

Me: You add peanut butter on coco?

Death: Don't you? That's weird.

Me: Wait, I'm not supposed to like you.

Death: Why?

Me: Should I?

Me: You killed my Savior.

Death: Correction. Technically, I attempted to kill
Him.

Death: He's too strong. I just couldn't. He makes
me tremble. He's so filled with love.

Me: It's so odd for you to remind me that. More of
bizarre that I have to be reminded of that by you.

Death: Think so?

Me: Yeah.

Death: I wish He died for me too.

Me: Didn't He?

Death: He wouldn't be nailed on the cross if it
weren't for me. And if it weren't for you. More of,
bacause of us but not for us. Just for you, because
of me. Something like that.

Death: I wish He saved me too..

Me: You wouldn't be Death then.

Death: It's frustrating. Believe me. And sad.

Me: If He saved you, would you be called Life?

Death: You haven't met him yet?

Me: So there's this.. Err.. Entity called Life, too?

Death: So you haven't met him.

Death: I'm much kind than him. Life is too harsh.
He's ruthless.

Me: That I can comprehend.

Death: I still wish He saved me,too. I'm still hoping
that He'll save me..

Me: When I talk to Him, I'll mention that.

Death: Isn't it that I have to die first for me to
receive His grace? That's what I have read in the
Bible. You have to die to your self, your desires.

Me: You read the Bible?

Death: I thought I've made it clear that I have an
affinity for Thy Savior. It's in Romans.

Me: Where did you get your Bible? Which reminds
me.. I guess I forgot where I placed mine.

Death: . . .

Death: Sorry.

Me: I've been looking for that for so long!

Death: You have?

Death: You didn't even notice it's gone.

Me: Stalker.

Death: Anyway, I said it's on Romans.

Me: That's true.

Death: New creation. New life, but not Life. He's
horrid, I think I've mentioned that earlier.

Death: Uhm, hey.. Can you please help me die?

bus stop

Lord, ayaw ko pa pala umuwi. Kahit minsan malunkot.. Kahit excited na 'ko makita Ka. Kahit hindi Mo hinihingi, gusto ko may magawa ako para Sa'yo. Gusto ko, magamit mo pa ko. Gusto ko makilala Ka rin nila. Gusto ko pa mag-ipon ng mapapag-kwentuhan natin, tapos magka-kape tayo. Gusto ko pag nag-kita tayo, marami akong baon na kuwento.

kute

Wala na si Ate Ku.

Si Ate Ku. Kute. Kasi ate na, kuya pa. Ang dakilang taga photocopy sa building sa kolehiyo ng medisina. Kanina lang napadaan ako dun bago mag-simula ang prayer meeting namin sa shed. Nakauwi na kaya si ate ku? Ang dilim. May tao at may makina.

Kakalungkot nga naman. May isang buwan na rin pala nag-simula ung bagong admin sa Xerox. May isang buwan na rin pala naming hindi nakikita sila Kute.

May isang buwan na rin palang gustong mag-aklas ng mga blockmate ko para ibalik ang tropa ni ate ku. Pati si ate na nasa building namin. Ang bagal bagal ni ateng bago! Isang page na nga lang, haba haba ng pila niya. Ayaw pa mag-reduce! Hindi kasi marunong. Buti pa si ate dati, kahit box office kayang kaya ang pila! Tsaka..

Un talaga un, eh. Tsaka.

Tsaka si ate inuuna mga bio. Tsaka kilala na tayo ni ate! Wala na tuloy chismis! Hahaha.. wala na tuloy mag-tatanong sa’min na kung kamusta ba ung exam namin na kaka-photocopy niya lang. Oo nga, puwedeng totoo na hindi niya naiintindihan kung ano nga ba ung lumalabas sa makina niya, pero totoo rin naman na mararamdaman mo ung concern niya.. Walang halong plastik ba. Wala nang buong tiyagang makikinig sa mga hinaing namin sa mga exam, sa mga prof, sa mga kapwa studyante, sa araw, sa guard, sa pagkain sa canteen, sa oras, at sa kung ano-ano pang mga bagay na hindi namin alam kung bakit namin binubuhos sa kanila kahit na sila eh may sari-sarili rin namang iniisip na tiyak na mas malaki dun sa mga kababawan namin pero nakakatuwang isipin na nakikinig sila na para bang pagkatapos nilang makinig eh ok na kami, kahit wala silang sabihin. Na totoo naman.

At pag may sinabi na sila…

Pag-igihan mo na makapasok diyan,ha?

Yan ang huli sa’king sinabi ni Kute nung huling araw nila sa pamantasan. Tinutukoy niya ang kolehiyo ng medisina. Si ate ku kasi napapagbalingan ko ng pagod, maraming beses na. sinermonan na rin ako niyan minsan. Tiyaga lang daw, sabi niya. Na ung mga studyante rin daw dati, hinaing nang hinaing. Kesyo pagod na, kesyo tinatamad na, kesyo hindi na daw nila kaya. Pero gaya nga ng sabi ni ate ku, asa’n na daw ung mga batang mareklamo na un. Ayun! Mga doctor na! Sabi niya hindi raw para sa kaniya ang pag-aaral, na matagal na daw niya un sinuko. Pero pag sa’min na mga studyante, talagang todo pag-pursige siya sa’min. makakaraos at makakaraos rin naman, kahit gano’ng hirap. Huwag daw bibigay.

Ang kulit na para sa isang tao na hindi nakapag-aral eh pinapahalagahan pa rin ito at mas pinapakita ang kahalagahan nito para sa ibang tao. Ang kulit lang na ung mga tao na may mas malalaking problema kesa sa pagkain sa canteen eh concerned na concerned na nakikinig pag nag-bubuhos kami ng mga hinaing. Ang kulit lang na ung mga tao na medyo dinadaandaanan lang namin araw araw eh siyang mga tao rin pala na hahanap-hanapin namin at papahalagahan ng ganito.